اُتیسم چیست

هیچ­کس هنوز نمی­داند و شاید ما هیچ­وقت به طور یقین ندانیم که چه عواملی باعث درخودماندگی میشود. بعضی از افراد انتقاد می­کنند که مدرنیزه شدن محیط مملو از سموم، میکروب­های جدید و استرس، علت افزایش آمار درخودماندگی است. من فکر می­کنم موارد فوق نقش مهمی را نه فقط در مورد درخودماندگی که آلرژی­ها، مشکلات سیستم دفاعی بدن و بسیاری از بیماری­های مزمن که در حال افزایش هستند را نیز ایفا می­کنند و در صورتی که یک عامل منفرد در ابتلای به درخودماندگی نقش داشت ما تاکنون قادر به شناسایی آن می­بودیم. درخودماندگی دارای طیف گسترده ای است که عوامل مختلفی باعث بوجود آمدن آنها شده­اند.

مشاهدات و صدها گزارشی که من دریافت کردهام باعث گردید بر این اعتقاد باشم آنچه را که ما به عنوان درخودماندگی مشاهده می­کنیم اغلب مربوط به مجموعه ه­ای از چالش­هایی است که در مغز و بدن کودک رخ داده و گاهاً وخیم­تر بروز داده می­شوند که عواملی مانند آلودگی هوا، میکروب­ها، اتفاقاتی که برای  پدر و مادر بزرگ­های ما افتاده، غذاهایی که تغذیه می­کنیم، آبی که مصرف می­کنیم و یا استرس­های روزمره زندگی به تنهایی و یا همگی با هم را شامل هستند. به دلایلی که ما شاید هیچوقت آن را کاملاً درک نکنیم، تمامی این کش­وقوس­های زندگی، بر تعدادی از این کودکان سنگینی نموده و به جای رهایی از این موقعیت استرس زا، بدن این کودکان، آن­ها را به لبه پرتگاه سوق می­دهد.

ممکن است بسیاری از این رفتارهای توهین­آمیز، بسیار اندک و حتی نامحسوس باشند. از جمله شاید کودک تحت­الشعاع یک زایمان سخت دچار محدودیت حرکتی قرار گرفته یا در اثر عفونت حین بارداری منجر به مستعد شدن نوزاد به عفونت گردد و یا خطر ارثی مشکلات سیستم دفاعی بدن وجود داشته باشد.  در بیشتر کودکان، این مسائل محلی از اعراب نداشته، عفونت در آن­ها به سرعت برطرف شده، عمر درد مفاصل کوتاه گشته و تطابق­پذیری وارد عمل می­شود.

اما گاهی اوقات این چالش­ها توسط عوامل دیگر آمیخته می­شود. شاید طفل در معرض سمی قرار بگیرد که کبد وی را ضعیف کند، دوره­ای از آنتی­بیوتیک­ها، باکتری­های مفید را در روده وی از بین ببرند، ادامه سفتی ماهیچه­ای باعث جلوگیری از کاوش محیط اطراف می­گردد. در هر مرحله از این مسیر، از رشد سیستم­های بدن ممانعت به عمل می­آید و مغز به دلیل مشکلات فیزیکی از کاوش عجایب دنیا غافل می­ماند.

در این نقطه، مجموع فشار ناشی از این مشکلات به اوج می­رسد. اکنون یک کودک یک و نیم یا دو یا سه و یا چهار سال سن دارد و مغز و بدن کودک به قدری توسط محیط اطراف یا جهان پیرامون خویش مورد صدمه قرار گرفته که آنان منابع را جهت دفاع از خود از دست داده­اند. بدن دیگر قادر به حمایت از قابلیت­های کامل مغز نیست و برای حفظ خود، مغز از درک محیط اطراف و جهان پیرامون، عقب­نشینی می­کند. تحت این شرایط، کودک برای حفاظت خویش از دنیای مضمحل کننده به خود فرو می­رود، به دلیل آنکه این بهترین کاری است که می­تواند انجام دهد. ما با نگاه از خارج به کودک یک “پس­روی” را مشاهده می­کنیم. ما قادر به دیدن داخل مغز و یا بدن کودک نیستیم ولی آنچه مشاهده می­کنیم رفتارهای عجیبی است که آن را “درخودماندگی (اُتیسم) می نامیم”.

برگرفته از: کتاب انقلاب اُتیسم

فهرست
موسسه گنجینه
ارسال پیام از واتس آپ